Catullus, a renowned Roman poet from the 1st century BC, is known for his passionate and intimate love poems. His verses, characterized by their raw emotions and vivid imagery, have captivated readers for centuries. Catullus’ love poems provide a unique glimpse into the complexities of love, desire, and heartbreak, making him one of the most celebrated poets of the ancient world.
Throughout his works, Catullus explores various themes of love, from infatuation and desire to betrayal and loss. His poems are deeply personal, often addressing specific individuals, including his lover, Lesbia, who is believed to be a fictionalized character based on a real woman. Catullus’ love poems are a window into his own experiences and emotions, allowing readers to connect with the universal feelings of love and longing.
Despite being written over two thousand years ago, Catullus’ love poems continue to resonate with readers today. Their timeless themes and evocative language transcend the boundaries of time and culture, making them relevant to contemporary audiences. Whether you are a poetry enthusiast or simply interested in exploring the depths of human emotion, Catullus’ love poems are a must-read.
Unique and beautiful catullus love poems
Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris?
Nescio, sed fieri sentio et excrucior.
Lugete, O Veneres Cupidinesque,
et quantum est hominum venustiorum.
Passer mortuus est meae puellae,
passer, deliciae meae puellae,
quem plus illa oculis suis amabat.
nam mellitus erat suamque norat
ipsam tam bene quam puella matrem,
nec sese a gremio illius movebat,
sed circumsiliens modo huc modo illuc
ad solam dominam usque pipiabat.
qui nunc it per iter tenebricosum
illuc, unde negant redire quemquam.
at vobis male sit, malae tenebrae
Orci, quae omnia bella devoratis:
tam bellum mihi passerem abstulistis.
o factum male! o miselle passer!
tua nunc opera meae puellae
flendo turgiduli rubent ocelli.
Vivamus, mea Lesbia, atque amemus
rumoresque senum severiorum
omnes unius aestimemus assis.
soles occidere et redire possunt:
nobis cum semel occidit brevis lux,
nox est perpetua una dormienda.
da mi basia mille, deinde centum,
dein mille altera, dein secunda centum,
deinde usque altera mille, deinde centum.
dein, cum milia multa fecerimus,
conturbabimus illa, ne sciamus,
aut ne quis malus invidere possit,
cum tantum sciat esse basiorum.
Nulli se dicit mulier mea nubere malle
quam mihi, non si se Iuppiter ipse petat.
dicit: sed mulier cupido quod dicit amanti
in vento et rapida scribere oportet aqua.
Lesbia mi praesente viro mala plurima dicit:
haec illi fatuo maxima laetitia est.
mule, nihil sentis? si nostri oblita taceret,
sana esset: nunc quod gannit et obloquitur,
non solum meminit, sed, quae multo acrior est res,
irata est. hoc est, uritur et loquitur.
Nulla potest mulier tantum se dicere amatam
vere, quantum a me Lesbia amata mea est.
nulla fides ullo fuit umquam foedere tanta,
quanta in amore tuo ex parte reperta mea est.
Nulla est, inquam, causa malaendicendi, Catulle,
nulla est mala neque est mala neque malis.
est, quia, quem videtis, venustiorum est
omnium una. inspicere, si quis deus, si quis
angelus, dignum tanto memorabile visu.
Quis hoc potest videre, quis potest pati,
nis
